JULIUSZ CEZAR I OKTAWIAN AUGUST

JULIUSZ CEZAR I OKTAWIAN AUGUST

W Rzymie uspokoiło się trochę dopiero po śmierci Sulli, kiedy miastem zawładnęli Pompejusz. oraz Licyniusz Krassus. Pompejusz był zainteresowany głównie łupieżczymi wojnami zamorskimi i jego częsta nieobecność w stolicy szansę wybicia się dała Juliuszowi Cezarowi — zdolnemu mówcy posiadającemu umiejętność zdobywania środków finansowych. Gdy Pompejusz w 60 r. p.n.e. wrócił do Rzymu, założył wraz z Krassusem i Cezarem pierwszy Triumwirat.

W 59 roku p. n. e. Cezar zakupił sobie posadę konsula, a następnie spędził osiem lat na walkach z Galami. Jego osiągnięcia militarne zirytowały Pompejusza i zaczęły się problemy. Pompejusz obrócił się przeciwko swemu dawnemu sprzymierzeńcowi i Cezar przystąpił do kontrataku. W 49 r. p.n.e., wbrew rozkazom Senatu, przekroczył Rubikon, lecz gdy dotarł do miasta, i nie napotkał na żaden opór. Cezar stał się absolutnym władcą Rzymu. Spędził następne cztery lata na przeprowadzaniu reform obywatelskich, spisywaniu historii wojen galijskich oraz ściganiu Pompejusza i jego sprzymierzeńców w Hiszpanii. Grecji i Egipcie. Grupa jego przeciwników w Senacie, w tym faworyt Cezara Brutus, zawiązała spisek zakończony zamordowaniem Cezara w 44 r. p.n.e., kilka miesięcy po tym. jak został mianowany dożywotnim władcą. Rok później. Oktawian, bratanek i dziedzic Cezara. Lepidus i Marek Antoniusz utworzyli drugi Triumwirat. Układ ten ponownie pełen był napięć, tym razem walka o władzę toczyła się pomiędzy Antoniuszem a Oktawianem. Podczas gdy Antoniusz przebywał u Kleopatry. Oktawian umacniał swą potęgę militarną, i w 31 r. p.n.e. doszło do ostatecznej konfrontacji pod Akcjum. gdzie Antoniusz popełnił samobójstwo.

Jako jedynowładca, Oktawian przyjął imię Augusta Cezara i zapoczątkował szereg reform i robót publicznych, zachowując dla siebie władzę absolutną, mimo skromnego oficjalnego tytułu „pierwszego z Senatorów”.

CESARZE

Tyberiusz (14-37 n.e.). następca Augusta, władał mądrze, lecz później rozpoczął się okres upadku. Podczas rządów psychopaty Kaliguli (37-41) nad funkcjonowaniem imperium czuwała administracja państwowa; Klaudiusz (41-54) podbił południową Brytanię, a jego następca Neron, przyrodni syn (54-68). zamordował swą matkę Agrypinę i żonę Oktawię. rozpoczynając następnie okrutne prześladowania chrześcijan. Zagrożony zamachem stanu, Neron popełnił samobójstwo, i w roku 68 nastąpiło kolejno po sobie czterech cesarzy. Rozkwit za panowania rodu Flawiuszy (Wespazjana i jego synów Tytusa i Domicjana) stanowił przedsmak stulecia Antoninów, złotego wieku cesarzy: Nerwy, Trajana, Hadriana. Antonina Piusa i Marka Aureliusza Cesarze ci skonsolidowali infrastrukturę imperium i stworzyli sprzyjające warunki do rozwoju sztuk. Doskonałym tego ucieleśnieniem jest posąg konny Marka Aureliusza w Rzymie — na równie wyrafinowane dzieło przyszło poczekać aż do epoki Renesansu.

Pełen niepokojów był okres panowania syna Marka Aureliusza. Kommodusa (180-193) i jego następców, z których żaden w pełni nie kontrolował legionów. Życie artystyczne, intelektualne i religijne weszło w okres stagnacji, a szala rozwoju gospodarczego przechyliła się na stronę północy, podczas gdy na rolniczym południu panowało rosnące ubóstwo.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *