RENESANS

Złoty wiek malarstwa weneckiego, zapoczątkowany przez Bedlliniego. znalazł kontynuatora w enigmatycznej postaci Giorgiona (1475-1510). jego ucznia którego krótkie życie owiane jest mgłą tajemnicy. Jednym z nielicznych obrazów, które można mu z całą pewnością przypisać jest znajdująca się w weneckiej Accademia Burza, której rzeczywisty temat wymykał się nawet jego współczesnym. Po raz pierwszy w sztuce włoskiej postacie są całkowicie podporządkowane bujnemu krajobrazowi, rozjaśnianemu złowróżbnymi smugami światła. Przejmujący ołtarz w katedrze jego rodzinnego miasta Castelfranco Veneto jest z pewnością jego dziełem, lecz jest wielce prawdopodobne, że wiele z innych przypisywanych mu obrazów zostało wykonanych przez którychś z licznych malarzy naśladujących jego poetyczny, barwny styl. Niektórzy spośród nich. tacy jak Vincenzo Catena (ok. 1480-1528) i Palma il Vecchio (ok. 1480-1528) dopracowali się własnych wyrazistych osobowości artystycznych. Najwybitniejszą postacią tego kręgu był Lorenzo Lotto (ok. 1480-1556), który przez cały okres swej kariery podróżował, wchłaniając po drodze zadziwiająco różnorodne wpływy.

Oddziaływanie Giorgione’a jest również wyraźne we wczesnych pracach Tycjana (ok. 1485-1576). dominującej postaci szkoły weneckiej i jednego z najwszechstronniejszych malarzy wszechczasów. Z jednakowym mistrzostwem podejmował wszystkie tematy obrazujące w epoce Renesansu — ołtarze, sceny mitologiczne, alegorie i portrety. W jeszcze większym stopniu niż Michał Anioł był w stanie przebierać pomiędzy mecenasami i był pierwszym artystą, który zapewnił sobie prawdziwie międzynarodową klientelę. Jako portrecista możnych Tycjan był niezrównany, ustalając język oficjalnych wizerunków. który miał obowiązywać jeszcze wieku XVII. Jego absolutne mistrzostwo techniczne i kompozycyjne jest widoczne już w stosunkowo wczesnych pracach, takich jak Wniebowzięcie w I Frari. pierwszy przykład formy, która miała się stać specjalnością wenecką: obrazu tablicowego wykonanego do konkretnego wnętrza architektonicznego. Pod koniec swego życia Tycjan zarzucił swój brawurowy styl i jaskrawą paletę na rzecz stylu wysoce swobodnego, do granic możliwości wykorzystując możliwości farby olejnej.

Giovanni Antonio Pordenone (14834-1539) był prowincjonalnym malarzem północnowłoskim pozostającym pod silnym wpływem Giorgiona i Tycjana. Bardziej oczywistymi spadkobiercami mistrzów weneckich byli malarze szkoły w Brescii. Giovanni Giro-lamo Savoldo (działał w latach 1508-48) wykazał się szczególną sprawnością wyzyskiwania efektów świetlnych i był pionierem scen nocnych, natomiast Alessandro Moretto (ok. 1498-1554) zaliczał się do najbardziej przenikliwych portrecistów renesansowych i wydaje się, że wprowadził we Włoszech formę portretu en pied (całej postaci). Jego ołtarze są bardziej zróżnicowane, lecz często odznaczają się odpowiednio wzniosłą manierą.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *